One world

Ik denk niet dat we het er hier ooit al over gehad hebben, maar eigenlijk zijn Aeneas en ikzelf al een ruime tijd verloofd. In die zin dat we onze liefde voor elkaar bevestigd hebben door middel van twee identieke ringen. Er staat nog geen trouwdatum vast, maar we zijn er oprecht van overtuigd dat we voor altijd samen zullen blijven. Niemand heeft natuurlijk die garantie, maar de ringen staan symbool voor die belofte van eeuwige trouw...

Hieronder een foto van de ringen. Onze handen rusten op de buik van Aeneas. Links zie je dus zijn hand en rechts mijn hand.

In het begin deed het een beetje raar om die ring constant rond mijn vinger te hebben, maar nu heb ik al last van het omgekeerde fenomeen. Wanneer ik de ring een tijdje uit heb, dan lijkt het alsof ik een stukje van mezelf mis. En dat is dan weer het gevoel dat ik heb wanneer Aeneas niet in de buurt is: gemis.

Gisterenavond was ik voor niemand bereikbaar (behalve voor Aeneas natuurlijk). Ik was samen met enkele oud-klasgenoten op bezoek bij een andere oud-klasgenote die enkele maanden terug samen is gaan wonen met haar vriend. We waren samen uitgenodigd voor een lentedrink!

Het was een leuk terugzien van mijn vrienden. Sommigen van hen zag ik zo nu en dan nog eens, maar dit was de eerste keer dat we bijna allemaal weer samen waren. Op één iemand na, want die persoon moet babysitten.

Na zo'n lange tijd wist iedereen alvast iets te vertellen, maar de rode draad doorheen de avond was toch wel Lisa. Op de uitnodiging had mijn vriendin haar naam en die van haar vriend geschreven, maar daarnaast stond ook de naam "Lisa".

Aangezien niemand wist wie Lisa was, hadden we in de auto al zitten speculeren (we hebben gecarpoold, dus dat was lekker gezond voor het milieu). We hadden enkele mogelijkheden voorzien: misschien was S. wel zwanger of wie weet had ze al een kind. Ze had altijd al gezegd dat ze vlug kinderen wou als ze afgestudeerd zou zijn. En samen met die mogelijkheid, dachten we eraan dat ze ondertussen misschien ook nog getrouwd zou kunnen zijn ... Een andere, minder logische verklaring, was dat het koppel een driehoeksverhouding zou hebben met een vrouw die Lisa heet. Tenslotte dachten we eraan dat het waarschijnlijk wel kon gaan over een huisdier. Het leek ons de meest logische beredenering.

En de meest logische beredenering was ook de juiste. Lisa was het hondje van mijn vriendin. Doorheen de avond kwamen al onze mogelijkheden wel aan bod tijdens het gesprek en meestal was dat puur toevallig door zaken die S. zelf zei. Je moet erbij geweest zijn om de humor ervan in te zien. Hoe dan ook: het was een toffe avond en ik hoop dat ik al die fijne mensen vlug terug mag zien!