One world

Wie ooit mijn vorige blog gevolgd heeft, die weet dat er een tijd was dat het niet zo goed boterde tussen Aeneas en mijn mama. Gelukkig ligt die tijd al lang achter ons. Toen we dit weekend mijn broer gingen bezoeken op zijn peda, was het mijn moeder die voorstelde om nog eens te stoppen bij Aeneas in het terugkeren. Ze is het zo gewoon dat Aeneas hier ieder weekend zit, dat ze hem zou beginnen missen in de weekends dat hij hier niet is...

Ik denk dat mijn moeder ook altijd gehoopt had om in haar schoondochters bondgenoten te vinden. En dan heb ik het over bondgenoten waarmee ze zaken kan doen die eerder als vrouwelijk bestempeld worden, zoals bijvoorbeeld shoppen, uren kletsen, enzovoort. Achteraf gezien vervult Aeneas die "taak" ook bijzonder goed. Niet dat Aeneas uitgesproken vrouwelijke trekjes heeft, maar hij kan wel goed overweg met mijn mama. Een voorbeeld hiervan is wat wij noemen "bakkerij mama en schoonzoon". Mijn moeder moet heel vaak taarten bakken voor feesten binnen de familie en Aeneas is altijd de eerste om zich als hulpkok aan te bieden. Het zijn die kleine momenten die zorgen voor sterke banden tussen mijn mama en haar schoonzoon.

Het leuke is dat Aeneas daarnaast vaak zorgt voor een "persoonlijke touch". Een mooi voorbeeld hiervan is de taart die ze samen gemaakt hebben voor de verjaardag van een nichtje van mij. Aeneas had toen het idee om de taart te versieren met Smarties. Niet dat dit een nieuw concept is, maar wij hadden het zelf nog nooit gedaan. De taart zelf was trouwens ook een creatie van het creatieve duo. Want samen hadden ze de uitdaging aangegaan om chocoladepoeder (Nesquick) te gebruiken in hun chocoladetaart. Nog zoiets wat we zelf nog nooit geprobeerd hadden...

Dit alles vertel ik om duidelijk te maken dat dergelijke momenten mij ook gelukkig maken. Gewoon door te zien hoe goed zij het met elkaar kunnen vinden...