Via deze post zoeken we de Andy die volgende reactie heeft achtergelaten op onze vorige post:

"Ben zelf 25j vrijgezel en homo....Sja en verschillende keren op een punt gestaan van een beginnende relatie maar pijnlijk afgelopen. Ik zie graag de mensen gelukkig, maar ergens voel ik dan wel aan wat ik mis....hehehe Achja heb me der al lang bij neergelegd het komt wanneer het zal komen en komt het niet,so be it.....Ik amuseer dan zo ook wel :-)

Beste Andy, één van onze vrienden heeft je bericht gelezen en die herkende zichzelf in jouw reactie. Zie je het zitten om je gegevens door te geven zodat hij contact kan opnemen. Hij is vooral op zoek naar nieuwe vriendschappen en als daar ooit iets meer uit komt, dan is dat mooi meegenomen. Maar zo ver willen we nog niet op de zaken vooruit lopen. Voor het doorsturen van je gegevens mag je de e-mailfunctie gebruiken aan de linkerzijde van deze blog... Wij zorgen dan wel dat alles bij de persoon in kwestie komt. Waag de sprong zouden we zo zeggen. Lees je dit bericht en zie je het niet zitten om je gegevens door te sturen, laat het dan even weten in een reactie... Alvast bedankt!

Als er nog andere lieve homo's zijn die zichzelf herkennen de situatie van Andy en die ongeveer dezelfde leeftijd hebben... Stuur gerust ook je gegevens door. Niet dat we een datingservice willen beginnen, maar eenzame harten mogen niet alleen blijven ronddwalen...

Ik heb het er altijd moeilijk mee om mensen uit mijn omgeving ongelukkig te zien. Ik vind het globaal bekeken al geen leuke gedachte dat er ongelukkig mensen rondlopen. Het is dan ook jammer wanneer je moet vaststellen dat heel wat mensen echt ongelukkig zijn of zich niet goed in hun vel voelen. Dit is niet iets dat zich specifiek voordoet bij holebi's, maar ik ken alvast twee jongens die me vaak laten weten dat ze zich niet goed in hun vel voelen. Ze zitten allebei nog deels in de kast (naar familie toe) en dat doet er alvast niet veel goed aan. Al is dat zeker niet (alleen) de reden voor hun negatieve gevoel...

Beide personen zitten al boven de leeftijd van 24 jaar (als ik me niet vergis) en ze hebben allebei geen lief. Daar situeert zich dan ook meteen het grootste probleem (naast nog enkele ander factoren). Ze zijn vooral ongelukkig omdat ze niemand hebben. Niemand om hun geluk mee te delen en dus ook niemand om hun verdriet mee te delen. Ze werken allebei hard, maar vanaf dat ze de tijd krijgen om na te denken over zichzelf en over de toekomst die voor hen ligt, dan loopt het mis...

Hen raad geven is moeilijk. Zelf ben ik gelukkig en het is niet altijd eenvoudig om me in te leven in hun situatie. Ik denk gewoon dat hun negatieve ingesteldheid al een deel van hun probleem is. Ok, ze hebben allebei al wat tegenslagen gekend toen ze mensen wilden leren kennen. Maar niet elk contact dat je via het internet creëert kan uitgroeien tot een duurzame "relatie". Dat is gewoon een feit. Op internet kan iedereen tof lijken, maar lang niet iedereen is ook in het echt zo tof. Ik begrijp ook dat ze zich vaak tot het internet richten, want anders moet je als holebi al meteen op zoek naar locaties waar holebi's samenkomen. Iets wat ook niet altijd voor de hand ligt...

Wat ik uiteindelijk wil zeggen is dat je nooit mag opgeven. Ik begrijp dat het leven heel wat frustraties mee kan brengen en dat het niet altijd even gemakkelijk is om daarmee om te gaan. En toch moet je altijd geloven in wat er misschien nog op je weg ligt. Wensen dat je hier niet meer bent is geen oplossing, want wie zegt dat de dood (het onbekende) beter is? Pff, het is geen eenvoudig thema en ik zal het altijd jammer blijven vinden dat er mensen rondlopen die ongelukkig zijn...

PS: die twee vrienden koppelen is geen optie. Ik denk niet dat het een geslaagde match zou opleveren. Ze kennen elkaar trouwens al en ik denk dat zij daar hetzelfde over denken...

Mijn verhaal werd niet geselecteerd. Jammer, maar niet iedereen kan geselecteerd worden uiteraard. Hopelijk kunnen jullie toch genieten van dit kortverhaal...

Stilzwijgen

Mijn lichaam is koud en rillerig. De warmte in de kamer kan mij niet helpen. Schuilend onder de lakens zoek ik naar redding. Gelukkig is hij er nog. Zijn armen stevig rondom mij met een zachtheid die je niet verwacht van hem. Hij voelt mijn angst en blijft stilzwijgend tegen me aan liggen. Alles komt goed, vertellen zijn ogen. Ik schud mijn hoofd. Het kan niet goed komen. Ik betrap mezelf erop dat ik uitvluchten probeer te bedenken. De schuld moet bij iemand anders liggen, misschien wel bij hem. Al wil ik dat niet geloven. Ongeduldig zoek ik een andere dader, maar er zijn geen vrijwilligers... Een onaangekondigde traan vindt zijn weg naar mijn wang. Ruwe vingers vegen met zachtheid mijn verdriet weg.

'Sorry...' De drang om mij te verontschuldigen wordt te groot. 'Sorry, ik had dit niet mogen doen. Ik heb er niet genoeg over nagedacht...'

'Jij verontschuldigt jezelf te veel en laat die gedachten nu ook even rusten.' Senne is kordaat in zijn liefde, zoals een goede huisvader die het beste voor heeft met zijn kinderen.

Kon ik die trein van gevoelens nu maar loslaten. Mijn ogen sluiten en slapen. Weg van deze plaats. Vluchten in een wereld vol dromen en nooit meer ontwaken. Toch weet ik niet zeker of mijn dromen bevrijdend zouden zijn. Zou de realiteit daar binnensluipen? Zoals een ongewenste dief op een donkere nacht... Zonder mogelijkheid tot verwering voel ik hoe de moedeloosheid me besluipt. De wereld die ik vanzelfsprekend vond, is niet meer. Was ik niet langer de persoon die ik dacht te zijn? Waarom gaf ik me over aan het onbekende? Waarom is dit allemaal zo moeilijk? Zoveel vragen, maar weinig bevredigende antwoorden.

Een trillend geluid verstoort mijn gedachten. Het duurt even voor ik door heb dat mijn gsm me roept. Dit is geen uur om een bericht te krijgen... Dat besef maakt me klaarwakker. Mijn hand beweegt zich pijlsnel in de richting van de lichtbundel die de gsm omgeeft.

'Wie is het?' fluistert Senne.

Ik negeer zijn vraag. Eerst wil ik het bericht zelf lezen. Niet uit egoïsme, maar omdat ik hem niet ongerust wil maken. Al is er geen reden om niet ongerust te zijn, nu ik de naam van de zender voor ogen krijg. De woorden in het bericht printen zich op mijn netvlies: "Waar ben je? Ik kan niet slapen! Ik lig al de hele nacht te woelen. Alsof er iets mis is, maar ik kan het niet plaatsen. Ik had gehoopt dat je nog iets van je zou laten horen voor je ging slapen."

Een koude huivering beweegt zich langs mijn ruggengraat. Ik lees het bericht opnieuw, hopend dat de woorden van betekenis zullen veranderen. Niets is minder waar. Integendeel, ze staan al onomkeerbaar in mijn geheugen gegrift. Ik blijf staren naar het bericht tot Senne de gsm uit mijn handen neemt. Hij is niet bang voor wat er op hem afkomt. De inhoud van het bericht is niet aan hem gericht. Niet rechtstreeks althans. Ik vrees zijn reactie. Zijn ogen zoeken contact, maar ik durf hem niet aan te kijken.

'Waarom heb je nog niets verteld?' vraagt hij me op een rustige toon.

'Ik kon het niet... Ik kon het niet toegeven aan mezelf. Ik had zekerheid nodig.'

'En ben ik jouw zekerheid?'

Woorden blijven hangen in mijn keel. Hij is inderdaad degene die zorgde voor zekerheid. Hij bracht duidelijkheid. Hij hielp me vooruit en daar ben ik hem dankbaar voor.

'Je bent veel meer dan dat...' fluister ik hem toe. Ik ben bang om het hardop uit te spreken. Vertellen wat ik echt voor hem voel valt me zwaar. Ik hou van jou, wil ik zeggen, maar het lukt me niet. Die zin betekent dan ook zoveel meer dan enkel en alleen graag zien. Die krachtige boodschap belichaamt mijn identiteit en daarin schuilt mijn angst, mijn verdriet.

'Het wordt eenvoudiger, weet je.' Het klinkt als een belofte. Zijn stem zit vol hoop. Waarom kan ik hem dan zo moeilijk geloven? Overal rondom mij zie ik torenhoge obstakels en geen weg terug. Hoe kan ik anderen vertellen wat ik voel, wanneer zij geen voeling hebben met mijn situatie? Ik wou dat ik mijn hart kon negeren. Alles voorbij laten gaan en mijn leven opnieuw oppikken. Maar dat is geen optie. Door Senne heb ik mezelf leren kennen. Hij is het die mijn ooglappen heeft weggenomen, met veel geduld en grenzeloze liefde. Zo vaak heb ik hem uitgekafferd voor wat hij me aan deed, terwijl ik vooral boos ben op mezelf. Ik voel me laf. Niet eens in staat om op een normale manier te praten over mijn gevoelens...

'Ik weet niet hoe ik het haar moet vertellen Senne. Ze zal het me nooit vergeven.'

Hij antwoordt met een intense knuffel. Senne kan mij niet vertellen hoe ik mijn problemen moet aanpakken. Hij is enkel mijn beschermengel, iemand waar ik op kan terugvallen. Senne staat veel verder dan mij. Innerlijke rust is wat hem typeert. De orkaan die nu in mij huist, heeft hem al lang verlaten. Hij kan de woorden spreken die ik het meeste vrees. Ik benijd hem daarvoor, ook al weet ik dat ook zijn zoektocht ooit moeilijk is geweest.

'Misschien moet je het eerst aan jezelf toegeven. De woorden leren uitspreken waar je zelf zo bang voor bent. Je zult zien dat het bevrijdend werkt.' zegt hij op een zachte, geruststellende toon.

Ik weet dat hij gelijk heeft. Het heeft geen zin om me nog langer te verbergen. Het is tijd om te beginnen aan mijn leven samen met hem. En wanneer zijn ogen de mijne raken zeg ik het voor de eerste keer.

'Mijn naam is Kobe. Ik ben een jongen die van jongens houdt.'

Wyatt heeft me getagged. Normaal gezien ben ik niet zo voor dergelijke zaken, maar voor Wyatt wil ik gerust even een uitzondering maken.

The rules:
Link the person who tagged you. (zie hierboven)
Mention the rules in your blog. (bij deze)
Tell about 6 unspectacular quirks of yours. (zie hieronder)
Tag 6 following bloggers by linking them. (dit laat ik over, maar wie zich geroepen voelt mag deze tag gerust overnemen...)
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged. (dit laat ik dus ook over)

6 dingen die je nog niet over mij wist.

1. Ik wil heel graag naar de film Loft gaan kijken.
2. Plaats waar ik graag lees: in een gezellig warm bad.
3. Aeneas en ikzelf hebben de serie Will & Grace (bijna) twee keer volledig bekeken.
4. Ik heb deelgenomen aan een schrijfwedstrijd, maar momenteel weet ik nog niet of dat iets heeft opgebracht.
5. Ik eet heel graag Maltezers.
6. Volgens Aeneas palm ik 's nachts 90% van het bed in. Ik ben me van geen kwaad bewust ;)

Groetjes
Elias

Ik ben niet meteen een grote chatter, maar op mijn msn zitten toch iets meer dan 150 contactpersonen. De ene ken je al wat beter dan de andere, maar ik laat zowat iedereen toe. Zolang ik maar geen last van hen heb! Een paar dagen geleden heb ik toch iemand geblokt en verwijderd na dit korte gesprekt. Op dat moment stond "nlyg" in mijn nickname ...

hij: wat is "nlyg"?
ik: een afkorting
hij: allééééé
ik: ;)
hij: en waarvoor staat het...?
ik: kan je et ni raden :P
hij: neen
hij: vandaar dat ik het vraag
ik: never let you go
hij: achzo
hij: nuja
hij: als jij graag penissen in je anus hebt, voor mij niet gelaten hé
ik: ok

Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden waarom hij geblokt werd ;o) Dat hij het niet voor homo's heeft, dat kan mij niet echt iets maken, maar moet je dat dan op zo een manier duidelijk maken? Hij heeft nooit last van mij, dus wat kan het hem schelen. En hij zegt: "voor mij niet gelaten", dus waarom er dan in de eerste plaats ook over beginnen?

Het ergste is dat die jongeman ook leerkracht wil worden. Wat als hij ooit holebi's in zijn klas heeft? Hoe zal hij daar dan op reageren? Ik hoop dat hij toleranter is voor kleurlingen ... Dat je holebi bent kan je nog verstoppen voor zo een leerkracht, maar als je een ander huidskleur hebt, is dat nogal moeilijk. Ik zou er alvast niet graag les van krijgen.

Ziezo, dat is ook weer even van mijn hart :o)

Een tijdje geleden liet ik jullie weten wat er zo allemaal op ons programma stond voor de vakantieperiode. Ondertussen zit juli er bijna op en wordt het tijd om even terug te blikken.

Walibi of Bellewaerde

Er moest nog een keuze gemaakt worden tussen deze twee pretparken. Uiteindelijk werd het Bellewaerde en wij vinden Walibi achteraf bekeken leuker. Toch hebben we genoten van ons dagje uit en hebben we -zonder al te lange wachtrijen- de leukste attracties kunnen doorlopen .

Feestje van het orkest waarin Aeneas viool speelt

Zelf ken ik de mensen vanuit het orkest nogal oppervlakkig, maar dat hield me niet tegen om ten volle te genieten van dit feestje. De barbeque was lekker, de gesprekken waren leuk. Wat wil een mens nog meer :o)

Doop van een nichtje van Aeneas

Baby's zijn meestal vertederend en in dit geval was dat niet anders. Ik heb ook enkele mooie foto's getrokken van Aeneas en zijn nichtje, maar die ga ik hier niet publiceren ;op

15 juli de verjaardag van Aeneas

Aeneas kreeg naast tickets voor de musical Fame ook nog een fotoalbum met foto's van zichzelf die ik met het programma Gimp (lijkt op Photoshop, maar dan gratis) bewerkt had. We vierden zijn verjaardag aan zee en werden 's avonds door zijn ouders getrakteerd in een gezellig restaurantje.

Fame

Voor mij was dit de eerste musical ooit en ik denk dat dit bij Aeneas ook het geval was. Fame was goed, maar niet overdonderend. We hebben genoten, maar we moesten achteraf wel lopen om onze trein op tijd te halen. (Kleine misrekening aangzien we dachten dat de musical minder lang zou duren.)

Mijn kamer kreeg deze vakantie ook een nieuw kleurtje ...

De kamer werd gehuld in bruintinten en is echt héél mooi (al zeg ik het zelf). Met dank aan ons beste maatje voor zijn schilderwerk!

Wat staat er nog steeds op het programma?

• Een barbecue bij mijn oma begin augustus.
• Volgende week dinsdag vertrekken we met de ouders van Aeneas naar Parijs.

Veel meer plannen zijn er nog niet bijgekomen, maar mocht dat veranderen, dan horen jullie dat later nog wel ;o)

Vorige week donderdag kreeg ik mijn resultaten al en vandaag kreeg ook Aeneas het verlossende nieuws! We weten nu allebei dat we geslaagd zijn voor onze examens en dat maakt de vakantie dan ook meteen goed. Nu kunnen we samen plannen maken en vooral veel genieten van elkaar ...

Wat staat er al op het programma?

• We gaan samen naar Walibi of Bellewaerde. Een tijdje geleden kon je kaarten kopen tegen gereduceerde prijzen en daar heeft Aeneas mooi gebruik van gemaakt :o)
• We gaan naar een feestje van het orkest waarin Aeneas viool speelt.
• In juli is er ook nog de doop van een nichtje van Aeneas waar we uiteraard samen naartoe gaan.
• Daarnaast is er op 15 juli de verjaardag van Aeneas en die moeten we natuurlijk ook uitbundig vieren!
• Zijn cadeau is dit jaar niet echt een verrassing, want hij krijgt een ticket voor de musical Fame in Kursaal Oostende. Iets waar we allebei echt naar uitkijken.
• Mijn kamer krijgt deze vakantie ook een nieuw kleurtje ...
• Op het programma staat ook nog een barbecue bij mijn oma begin augustus.
• Tenslotte mogen we mee met de ouders van Aeneas naar Parijs.

Er zullen waarschijnlijk nog wel plannen bijkomen, maar dat horen jullie dan later wel ;o)

Examenperiodes zijn nooit de meest aangename tijden in een mensenleven. Tenzij je er natuurlijk van houdt om je te isoleren en te blokken tot de sterren er af vliegen. Geef mij alvast maar de andere periodes doorheen het jaar. Ik vind het ook nuttiger om mezelf doorheen het jaar zo nu en dan te moeten inzetten, in plaats van plots alles in een korte periode te moeten neerpennen op een blad papier tijdens de examens.

Het is allemaal nogal tegenstrijdig. Op een examen moet je bewijzen dat je begrepen hebt wat er doorheen het jaar werd aangeleerd, maar is het niet beter om die evaluatie permanent te doen? Eenmaal je later in een beroep stapt moet je je toch ook dag in, dag uit inzetten?

Hoe dan ook, nog even doorzetten en dan is er weer die vakantieperiode. Of dat nu met of zonder herexamens is maakt nog niet zoveel uit. (Al hebben we liefst geen herexamens uiteraard.) Het belangrijkste dat dan zal tellen is het genieten van elkaar, van onze vrienden en van het leven. Dat moeten we allemaal meer gaan doen denk ik: genieten! 

De "Stem op Aeneas" website bracht tot nu toe 44 stemmen op en dat is toch wel een mooi getal als we bekijken hoe weinig reclame er uiteindelijk voor gemaakt werd.

Het bloggen staat bij allebei weer op een laag pitje, want het is alweer mei. Dat is traditioneel de maand waarin heel wat taken ingediend moeten worden en het is natuurlijk ook de maand waarin de examens beginnen voor ons.

Op zo'n mooie dag als vandaag is het natuurlijk moeilijk om de concentratie bij al dat werk te houden. Buiten zitten zou op dit moment veel leuker zijn, maar de verplichtingen houden ons binnen. We hebben allebei een laptop en zouden dus buiten kunnen werken, maar dan hebben we teveel lawaai van de toch wel drukke straat die we naast ons hebben.

Hopelijk brengt de grote vakantie dit jaar ook mooi weer, dan zullen we er op dat moment extra van genieten! :o)

Mensen die Aeneas en mezelf kennen zijn misschien al op de "Stem op Aeneas" website terecht gekomen. Al moet die naam dan veranderd worden door de echte naam van Aeneas.

Het zit namelijk zo: ik maak graag websites en heb dan ook al verschillende websites gemaakt voor mensen die ik goed ken, meestal goede vrienden. Een tijdje geleden had ik een site gemaakt voor Arne. In mijn nickname stond toen "Stem op Arne". Arne doet namelijk mee aan een liedjeswedstrijd en ik kon via Live Messenger wat reclame maken.

Toen  Aeneas dat zag zei hij via MSN: "Stem op Aeneas: www.stemopaeneas.be" en vandaar kwam het idee om Aeneas te verrassen met zijn eigen webstekje. Op die manier kan hij niet meer zeggen dat ik voor iedereen websites maak, behalve voor hem :o)

De website heeft geen enkel nut. Je kan er enkel voor (of tegen) Aeneas stemmen. Aeneas noemt mij nu wel een kieken, maar ik hoop dat hij het ergens toch een beetje leuk vindt ;o) 

Wie ons kent moet gewoon surfen naar www.stemopAENEAS.co.nr, waarbij je AENEAS moet vervangen door de echte naam van Aeneas. 

Nee, we zijn niet van de aardbol verdwenen. We zitten ook niet in een diepe grot onder de grond of in een of ander ver werelddeel. We zitten gewoon waar we altijd zitten. Tussen Brugge en Gent!  Met dat verschil dat we op dit moment allebei stage hebben.

Jullie hebben het al door. De stilte hier is te wijten aan de grote drukte die er momenteel heerst in ons leven. Maar klagen doen we niet, want de stage wordt door allebei als aangenaam, leuk, leerrijk, ... ervaren.
Het is niet zo dat we op dezelfde plaats stage lopen. Aeneas heeft stage in het tweede leerjaar in Gent. Elias volgt stage van het eerste t.e.m. het vierde middelbaar in een school in Brugge.

Voor Aeneas was het de eerste keer dat hij les moest geven in het lager onderwijs en waarschijnlijk is het ook de laatste keer, want hij studeert natuurlijk niet om onderwijzer te worden. Waarom dan stage in het lager onderwijs? Omdat pedagogen nu eenmaal ervaringsdeskundigen moeten zijn en eens zelf les geven hoort daarbij.

Elias studeert natuurlijk wel om zijn hele leven voor de klas te staan. Hoe het eraan toe gaat in het lager onderwijs weet hij ondertussen wel al. Het middelbaar daarentegen is een nieuwe uitdaging. Al begint hij er zich steeds meer thuis te voelen. Technologische Opvoeding is nog steeds het moeilijkste, want probeer maar eens om aan een tweede middelbaar uit te leggen hoe een klassieke thermische centrale werkt. En dat zonder al te veel in detail te treden en zonder het al te moeilijk te maken!
Informatica gaat dan weer heel wat beter. Al gaf hij vandaag een vrij chaotische les, maar iedereen kan eens een mindere dag hebben natuurlijk.

Nu zijn jullie weer up to date over ons leven, maar hoe zit het bij jullie? Plaats in jullie reacties de link naar jullie eigen blog zeker en vast of vertel ons gewoon in een reactie wat er momenteel staat te gebeuren in jullie leven. Wat interactie met de bezoekers van onze blog kan geen kwaad! 

Gisterenavond was ik voor niemand bereikbaar (behalve voor Aeneas natuurlijk). Ik was samen met enkele oud-klasgenoten op bezoek bij een andere oud-klasgenote die enkele maanden terug samen is gaan wonen met haar vriend. We waren samen uitgenodigd voor een lentedrink!

Het was een leuk terugzien van mijn vrienden. Sommigen van hen zag ik zo nu en dan nog eens, maar dit was de eerste keer dat we bijna allemaal weer samen waren. Op één iemand na, want die persoon moet babysitten.

Na zo'n lange tijd wist iedereen alvast iets te vertellen, maar de rode draad doorheen de avond was toch wel Lisa. Op de uitnodiging had mijn vriendin haar naam en die van haar vriend geschreven, maar daarnaast stond ook de naam "Lisa".

Aangezien niemand wist wie Lisa was, hadden we in de auto al zitten speculeren (we hebben gecarpoold, dus dat was lekker gezond voor het milieu). We hadden enkele mogelijkheden voorzien: misschien was S. wel zwanger of wie weet had ze al een kind. Ze had altijd al gezegd dat ze vlug kinderen wou als ze afgestudeerd zou zijn. En samen met die mogelijkheid, dachten we eraan dat ze ondertussen misschien ook nog getrouwd zou kunnen zijn ... Een andere, minder logische verklaring, was dat het koppel een driehoeksverhouding zou hebben met een vrouw die Lisa heet. Tenslotte dachten we eraan dat het waarschijnlijk wel kon gaan over een huisdier. Het leek ons de meest logische beredenering.

En de meest logische beredenering was ook de juiste. Lisa was het hondje van mijn vriendin. Doorheen de avond kwamen al onze mogelijkheden wel aan bod tijdens het gesprek en meestal was dat puur toevallig door zaken die S. zelf zei. Je moet erbij geweest zijn om de humor ervan in te zien. Hoe dan ook: het was een toffe avond en ik hoop dat ik al die fijne mensen vlug terug mag zien! 

Mensen zijn vaak te materialistisch en eigenlijk heb ik zelf soms ook dat probleem. Spullen hebben is gewoon leuk, zeker wanneer je ervan kan genieten. Voor mijn verjaardag kreeg ik heel wat cadeaus en dat is toch altijd leuk. Omdat ik niet alles tot in het detail zou moeten beschrijven, heb ik enkele foto's genomen. Een beeld zegt vaak meer dan duizend woorden hé ;o)

De eerste cadeau voor mijn verjaardag was een handige rugzak van Aeneas. Die werd een tijdje geleden al afgebeeld in één van mijn posts. In het weekend voor mijn verjaardag kreeg ik dan een tweede cadeau van Aeneas, namelijk een cornflakesdispenser. Achter deze cadeau zit een klein verhaaltje. Het is namelijk zo dat Aeneas thuis twee zo een cornflakesdispensers heeft staan. Toen ik na een dagje autosalon samen met Daan bij Aeneas langs ging, heb ik de hele tijd staan draaien aan die dispensers. Mijn buikje at ik lekker rond en de dispensers waren in een mum van tijd leeg. Hierbij wil ik wel even aanhalen dat ze zeker niet voller waren dan op onderstaande foto ... Voor iedereen mij als veelvraat ziet. Na die namiddag kreeg Aeneas het idee om mij zo'n dispenser cadeau te doen. Het positieve effect hiervan is dat ik vaker ontbijt. Iets wat ik in het verleden bijna nooit deed.

De volgende cadeau die ik ontvangen heb was van Alicia. Zij gaf me twee zakjes Maltesers (waarvan er al eentje op is). Een grote lolly. "Om te oefenen!" zei ze. Weet iemand waarover ze het heeft? ;o) Tenslotte kreeg ik ook nog een cadeaubon voor een zondagochtendontbijt in de bar C. Iets waar ik samen met Aeneas van zal genieten.

Wyatt wist me dan weer te verrassen door in de brievenbus een kaartje en pak Merci's te deponeren.

Van Daan kreeg ik een cadeau waar ik zelf ooit over bezig was geweest toen we met drie gingen shoppen in Gent. Fijn dat mensen zo oplettend zijn als ik iets zeg, want dat zorgt ervoor dat ik cadeaus krijg die ik zelf leuk vind. Jammer dat ik zo'n dingen meestal vergeet wanneer zij onbewust tips geven.

Ik kreeg ook nog twee cadeaus van twee klasgenoten. Van hen had ik niet echt een cadeau verwacht, maar ik vond het toch leuk dat ze een kleine attentie voor me meehadden.

 

Nu hopen dat ik de verjaardag van al deze mensen niet vergeet ;o) 

Mijn verjaardag werd een vrij drukke dag, maar ik heb ervan genoten (zoals ik ook van iedere andere dag probeer te genieten). Het is alvast leuk om een dagje extra populair te zijn en er wisten verrassend meer mensen af van mijn verjaardag dan ik zelf had verwacht.

Meer details geef ik later, bijvoorbeeld over wie ik gehoord en gezien heb, welke cadeaus ik gekregen heb, enzovoort. Maar nu ga ik eerst slapen, want ik ben moe :o)

Toch wil ik alle lezers nog even bedanken voor hun verjaardagswensen! Altijd leuk om ook hier mensen te zien die aan mij gedacht hebben ... 

Vrijdagavond heeft Elias zijn cadeau gekregen. Hij wist al wat het was en dat vond ik wel jammer, want zo was de verrassing niet echt groot. Maar ik had hem natuurlijk zelf de tips gegeven en ik heb gelukkig een slim ventje :)

De foto die ik in stukjes had gesneden vinden jullie hieronder in zijn geheel. Ik had de foto wel wat vergroot voordat ik er stukjes uit genomen heb. Op die manier werd alles een beetje wazig. In de hoop dat Elias het niet al te vlug zou doorhebben.

Nu weten jullie ook ongetwijfeld het volledige woord van de opgave bij het galgjespel:

CORNFLAKESDISPENSER

Misschien lijkt dit een vreemd cadeau, maar er zit een verhaal achter. Dat verhaal mag Elias vertellen! Hij zorgt nog wel voor een foto van zijn cornflakesdispenser, want die ziet er een beetje anders uit dan de afbeelding hierboven. 

Ik hou enorm van knuffelen en dan vooral bij mensen die ik echt graag zie uiteraard, maar ik wil toch even ingaan op wat Alicia aanbracht in haar reactie op de vorige post ...

Daarin zegt ze dat het nog meer deugd doet om te knuffelen als die persoon een knuffelbeer is zoals mij. En dat vind ik niet echt kloppen. Ik vind mezelf geen echte knuffelbeer. Ik ervaar knuffels als iets dat enorm aangenaam is, maar ik voel me er aan de andere kant soms ook wat onwennig bij. De enige persoon waarbij ik knuffels nooit als onwennig aanvoel is bij Aeneas. Omdat die knuffels van een heel andere rangorde zijn :o)

Ik denk dat onze maatschappij soms te weinig open staat voor het tonen van gevoelens. Daar zal die onwennigheid wel voor een deel liggen. Al zal het ook wel deels aan mezelf liggen dat ik het soms zo aanvoel ...

Toen ik met Daan naar "In Bruges" ging kijken, had ik wel zin in een avondje ontspanning met een film waarvan de inhoud niet te zwaar op de maag zou liggen. Al wist ik dat er die avond ook serieus gepraat zou moeten worden. De band die ik met Daan had, was de laatste tijd wat minder. Dat heeft zijn reden, maar die hou ik liever voor mezelf.

Daan weet wel waarover het gaat, want ik heb er dan ook met hem over gepraat die avond. Aeneas weet uiteraard ook waarover het ging, want voor hem heb ik weinig tot geen geheimen. Ik kan wel vertellen dat het gesprek zowel voor Daan als voor mezelf deugd heeft gedaan. De vriendschap is opnieuw sterker geworden en dat vind ik belangrijk. Echte vrienden moet je in de armen sluiten en dat is dan ook hetgeen waar we de avond mee beëindigd hebben: een stevige knuffel!

In Bruges is zeker geen film die je moet gezien hebben. Het verhaal kunnen we zo samenvatten: Ray (Colin Farrell) is een huurmoordenaar die net zijn eerste job achter de rug heeft, maar er is iets mis gelopen. Harry (zijn opdrachtgever) gaf hem daarna de opdracht om onder te duiken in Brugge samen met Ken.

We merken al heel vlug dat Ray geen grote fan is van Brugge. Het script stond duidelijk overvol met de woord "f***ing" en dit maar al te vaak in combinatie met "Bruges". We merken ook dat Ray met iets zit. Na een tijdje komen we te weten dat hij een priester moest uitschakelen, maar door omstandigheden schoot hij ook een kind dood. Sindsdien is Ray gesloten en weet hij geen weg met zichzelf.

Veel meer zal ik niet verklappen, maar het verhaal lijkt overal en nergens naartoe te gaan. Er komt nog een dwerg op de proppen, een vrouw waar Ray op valt, een zelfmoordpoging, een Belfortsprong, ... Te veel gekke zaken om op te noemen!
Daarnaast ook ongelofelijk veel beledigingen naar Brugge en België in algemeen. Om een voorbeeld te geven een mopje uit de film: "België is bekend om twee dingen. Zijn chocolade en zijn kindermisbruik. En ze hebben enkel die chocolade om de kinderen mee aan te trekken..."

Het enige waarvoor je nog naar de bioscoop zou gaan is om mooie plekjes uit Brugge eens op het grote scherm te zien, maar sommige van die beelden waren dan weer vrij onscherp. Dat vond Daan althans en hij had inderdaad gelijk. Er zaten wel mooie sfeerbeelden in de film, maar niet alles was technisch even goed gedaan ...

Over de rest van de avond met Daan vertel ik in een volgende post nog wat meer :o) 

Het heeft een tijdje geduurd, maar ik weet wat ik mag verwachten op 18 maart. Meer foto's plaatsen heeft dan ook weinig zin vinden we. Het volledige woord heb ik nog niet gevonden, maar ik kan jullie wel meegeven wat ik wel weet:

C O R N F L A K E S _ _ S _ _ _ S _ _

Deze foto kreeg ik in mijn mailbox en volgens Aeneas is het nu overduidelijk ...  

 

... maar ik tast toch nog even in het donker vrees ik. Ook galgje is niet meteen mijn spel, want daar word ik ook niet veel wijzer uit:

 _ _ _ _ _ _ _ K _ S _ _ S _ _ _ S _ _

Om de zaken wat te bevorderen, gaf Aeneas me vandaag een opgave i.v.m. het spel galgje. Op ieder streepje moet een letter komen en ik mag iedere dag 1 letter kiezen ... Vandaag koos ik voor de letter K en die komt dus één keer voor in het woord :)

_ _ _ _ _ _ _ K _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

In de reacties zag ik al enkele mogelijkheden van bezoekers, maar het woord lijkt me een beetje lang om een microwave te zijn. En ontbijt op bed in één woord passen zoals de opgave hierboven? Ik vrees ervoor ... Het wordt dus verder zoeken :)

Mijn eerste blog Two worlds is een vrij sobere blog. Het design ervan is niet standaard, maar veel aanpassingen werden er niet gedaan. Voor deze blog hadden we eerst het design van Two worlds overgenomen. Wij vinden de inhoud van een blog is immers belangrijker dan de lay-out ervan.

Toch hadden we zin in iets nieuw en het is wel leuk als een blog het oog ook iets kan bieden. Vooral ik (Elias) had zin om een nieuw design te gebruiken. Dit komt vooral omdat ik toevallig op Kieran's Design Blog kwam. Mooi initiatief vond ik die blog! Ik zag toen het design Let's Party en die template heb ik gedownload. De lay-out heb ik min of meer behouden, maar ik heb wel een nieuwe hoofding gekozen. Ik heb de header zelf gemaakt met foto's uit onze eigen collectie ;o) De tallentvolle jongen achter de piano is Aeneas. Het "gezicht" aan de rechterkant is dat van mij.

We weten dat het een vrij grote header is, maar we hopen toch dat het jullie wat kan bekoren ... Al hebben we zo het gevoel dat de trouwe lezers niet komen voor het design, maar voor onze belevenissen :o)

Opnieuw een stukje ontvangen, maar ik raak er nog steeds niet veel wijzer uit hoor. Ik zie de link nog niet meteen met eten (zie tip Aeneas), want het lijkt me niet meteen iets eetbaar ...

Ondertussen heb ik (Elias) de volgende twee stukjes van de puzzel ontvangen. Geen idee wat ik mag verwachten, maar volgens Aeneas is het overduidelijk voor mij wat het wordt ...

Ondertussen mijn tweede tip ontvangen, maar ik word er nog niet veel wijzer door ... Jullie waarschijnlijk ook nog niet?

Aeneas wil heel graag vertellen welk cadeau hij heeft gekocht, maar ik wil het eigenlijk nog niet weten. Daarom heeft hij gekozen voor een nieuwe aanpak! Hij heeft besloten om me elke dag een stukje foto te sturen van de cadeau die hij voor mij kocht. Op die manier kom ik toch al een klein beetje meer te weten over de cadeau. Gisteren kreeg ik het eerste stukje. Ik ben nog niet veel wijzer geworden, misschien dat jullie superslim zijn en al meteen weten wat ik mag verwachten?! Hieronder alvast het eerste puzzelstukje ...

PS: De personen die van Aeneas te horen kregen wat het is, die mogen niet deelnemen aan de puzzelzoektocht ;o)

We staan alweer aan het begin van de derde maand van 2008. Na één dagje extra in februari heeft maart zijn intrede gedaan en die maand is traditioneel de maand waarin ik mijn verjaardag vier. Het klinkt misschien ouderwets, maar ik verjaar ieder jaar op dezelfde dag ;o) Namelijk op 18 maart 2008.

Ditmaal word ik 22 jaar en ik vind het leuk om te zeggen: "Man, ik word oud." Gelukkig voel ik me niet echt oud. Tot op heden heb ik nog steeds geen problemen met mijn leeftijd. Op school zijn de meeste medestudenten wel jonger dan mij, maar dat valt nu ook niet zo heel erg op. Dus ook dat zorgt niet echt voor problemen. Misschien dat mijn dertigste verjaardag een moeilijkere stap wordt. We zullen zien.

Toch heb ik ieder jaar het probleem dat ik die 18e maart liefst zo vlug mogelijk voorbij wil zien gaan. Meestal loop ik er op die dag niet zo heel gelukkig bij. Dit jaar heb ik een volledige dag les, dus op die manier zal de dag hopelijk vrij vlug voorbijvliegen. Afhangend van de lessen die we voorgeschoteld krijgen natuurlijk ;o)
Wat ik wel héél leuk vind, is dat Aeneas me reeds een cadeau heeft gegeven voor mijn verjaardag. Een tijdje geleden begaf de rits van mijn rugzak het en Aeneas heeft gezorgd voor een schitterende nieuwe rugzak. Nu kan ik mijn laptop en mijn syllabi in één rugzak meenemen naar school. Vroeger had ik hier twee aparte rugzakken voor en dat was net iets minder handig :o)

Tenslotte heb ik nog meer leuk nieuws (voor mij dan toch), want Aeneas en Daan zijn op dit moment samen achter nog een cadeau voor mijn verjaardag. Ik ben benieuwd wat het zal worden, maar ik laat die nieuwsgierigheid niet te veel zien, want daar geniet Aeneas teveel van. Eigenlijk is hij de nieuwsgierige van de twee en hij vindt het dan uitermate leuk als hij er eens voor kan zorgen dat ik nieuwsgierig ben ;oD

Mijn nieuwe opleiding kon me begin oktober maar half en half boeien. Alles in verband met Technisch - Technologische Opvoeding vond ik interessant, maar soms ik voelde me echt dom. De meeste studenten die deze opleiding volgen hebben dan ook een technische vooropleiding en dat voordeel had ik niet. Op het vlak van informatica vond ik het in het begin niet echt boeiend, want toen lag de nadruk op webdesign en dat is nu net hetgeen waar ik al vrij goed in was. Een echte uitdaging zat er toen niet in.

Naarmate de tijd vorderde begon mijn kennis van technologische opvoeding uit te breiden, al vroeg ik me toch soms af of dit wel een richting was voor mij. Informatica vind ik op zich interessant, maar het ene onderwerp ligt me toch meer dan het andere. Al is dat normaal natuurlijk. Wanneer ik mijn resultaten van januari bekijk kan ik vrij trots zijn op mezelf. Ik heb een klein tekort (9/20) voor informatica in het tweede jaar (daar ben ik niet trots op), maar voor alle andere vakken ben ik erdoor met 12/20 en meer.

Ik heb het hierboven even over mijn opleiding, omdat die er wel voor gezorgd heeft dat enkele andere zaken in een stroomversnelling zijn geraakt. Naast school heb ik namelijk nog voldoende tijd om me toe te spitsen op andere interessante zaken die ik zelf nog wil/wou bijleren in verband met webdesign.
Ik huur nu sinds vorig jaar een deel van een server en op die manier kan ik zelf websites (en blogs) hosten. Mensen die mij persoonlijk kennen, zullen dan ook weten dat ik nu een persoonlijke blog heb onder mijn echte naam. Het gevolg hiervan is dat deze blog zowat stil gevallen was, want het schrijven onder een alias is niet meer nodig wanneer je vrijuit durft te schrijven over jezelf. Toch ben ik hier opnieuw begonnen onder invloed van Alicia. Omdat zij het jammer vond dat dit verhaal stil lag, heb ik beslist om hier opnieuw de zaken te plaatsen die gaan over Aeneas en mezelf.

Voor zij die ons verhaal al een tijdje lezen, klinkt de naam Alicia misschien onbekend in de oren. Alicia is een klasgenote van mij die hier ook een blogje heeft/had op de Skynet Blogs. Je zal nog wel meer over haar lezen op deze blog en ze is één van de personen die af en toe wel eens reageert op posts, dus ook via die weg zullen jullie haar misschien wel horen :o)

Ik heb even gekeken en het is geleden van 30 juli 2007 dat ik hier nog iets gepost heb. Het spreekt voor zich dat er ondertussen veel gebeurd is, maar de vraag is nu of ik me daar nog alles van herinner. Of als ik me er minstens genoeg van herinner om hier iets leeswaardig te plaatsen ;o)

Ik begin met nog even terug te kijken naar onze grote vakantie van 2007. Mooie tijden brengen meestal ook mooie herinneringen en bij ons was dit inderdaad het geval! We hebben onze vakantie toen goed ingezet. Samen met Aeneas ben ik er twee weekends op uit getrokken. Niet naar één of andere verre bestemming, maar wel naar de Belgische kust. Toegegeven, het weer aan onze kust was vorig jaar niet wat het moest zijn. Toch hadden we in Koksijde twee fijne weekends zonder al te veel regen.
Na de voor ons toch wel vrij stressvolle examenperiode konden we samen ontspannen aan de zee. Meer hadden we eigenlijk niet nodig.  Het klinkt misschien cliché, maar alles wordt leuker wanneer Aeneas en ik het samen doen! Van de kleinste zaken tot de meest belangrijke...

De vakantie was deels ontspannen, maar er moest ook gewerkt worden. Mijn vader had namelijk het idee om de garage opnieuw te zetten. Die garage bestond uit platen, maar hij wou hem in steen. Dat wou hij doen om verschillende redenen. Zo kan je een garage op die manier beter isoleren en een garage in steen oogt ook mooier.
Zoals jullie al konden lezen had ik er ondertussen al voor gekozen om na de vakantie technologische opvoeding te gaan studeren, maar aan verbouwingswerken had ik nog nooit deelgenomen. Persoonlijk vond ik het wel leuk om de verschillende bouwfasen van een verbouwingsproces te zien, maar het werk dat erbij komt was soms minder leuk. Gelukkig zijn er op die momenten mensen die je het leven aangenamer helpen maken. Zo kwam Wyatt een dagje helpen bij het uitgraven van de fundamenten. Ook Daan kwam  enkele keren helpen. En natuurlijk kwam Aeneas ook helpen. Ondertussen staat de garage er al een tijdje en er is nog niks ingestort, dus je kan echt wel bouwen op/met vrienden ;o)
Toch nog even vermelden dat het grootste bouwkundige werk werd uitgevoerd door mijn vader en enkele nonkels. Wij hielpen aan de voorbereidende werken: aan het maken van de mortel, het leggen van het dak, enzovoort.

Daarnaast zullen er nog wel zaken gebeurd zijn in de vakantie, maar ik zou al diep moeten graven om die herinneringen terug te halen uit mijn geheugen. Gelukkig ga ik nu weer bloggen, waardoor ik alles beter zal kunnen onhouden. Duimen dat ik het weer een tijdje volhoud dus :o)