One world

Meestal zijn Aeneas en ikzelf maximum twee dagen (in het weekend) na elkaar samen. In de grote vakantie kan dat eens wat langer zijn, maar tijdens het schooljaar moeten we het doen met die twee dagen. Het leuke aan dit jaar, is dat we voor de eerste keer niet moeten blokken voor examens in de kerstvakantie. We zijn dus allebei vrij (het werk voor onze job buiten beschouwing gelaten). Die situatie heeft ervoor gezorgd dat ik vrijdagnamiddag naar Aeneas thuis ging en dat hij die vrijdagavond mee is gekomen naar hier. Vandaag, dinsdagmorgen, is hij hier nog steeds en dat is nu eens ongelofelijk plezant!

Het samen zijn doet ons wel meer en meer smachten naar een huisje voor ons twee. Samenwonen is de logische volgende stap, maar een huisje vinden om te huren of kopen is natuurlijk iets minder evident. Het huren is wel haalbaar, maar uiteraard zouden we op termijn graag iets kopen.

PS: deze namiddag gaat Aeneas weer naar huis, maar met de feestdagen in het vooruitzicht zie ik hem binnenkort weer terug!

Het project dat de prof van Aeneas heeft ingediend werd afgekeurd. Bijgevolg ziet het er op dit moment naar uit dat Aeneas na het einde van zijn huidige project niet langer aan de slag zal kunnen bij deze prof. Jammer, want hij voelde zich er ondertussen al zo goed thuis. Dat zorgt er natuurlijk ook voor dat het nieuws nog harder aankwam. Toch zijn er nog enkele opties die bekeken worden, maar het was uiteraard leuk geweest indien het project er gewoon door was gekomen. Aeneas gaat vanaf volgend semester sowieso opnieuw solliciteren en dat is nu iets dat nogal vlug verveelt. Afhankelijk van hoe vlug er iets uit de bus komt natuurlijk.

Hoe dan ook, we laten het hoofd niet hangen! Het goede nieuws van de dag is dan weer dat ik vandaag mijn contract mocht afhalen. De procenten die ik al had worden vanaf volgend semester aangevuld. Weliswaar met enkele procenten die minder goed betalen, maar daar is het me niet om te doen. Het betaalt nog steeds oké en ik mag weer voor 100 % aan de slag. Wat wil een mens nog meer? Wel, een mens wil dat zijn vriendje hetzelfde geluk heeft, maar dat komt nog wel! Ik heb er vertrouwen in en ik weet dat jullie duimen :)

Het is de ziekte van de tijd. Iedereen heeft het druk en bij ons is dat niet anders. Aan de andere kant mogen we allebei in onze handjes wrijven dat we werk hebben, want in deze tijden van economische crisis is dat niet zo vanzelfsprekend. Open een krant, bekijk het nieuws en je hoort altijd wel iets over ontslagen, onzekerheid op de arbeidsmarkt, enz. Ook scholen moeten besparen. Dat hoor ik toch ook af en toe eens voorbij waaien bij ons, maar het heeft geen zin om je daarin druk te maken. Uiteindelijk liggen dergelijke zaken toch meestal buiten je eigen macht.

Blij zijn met wat je hebt en genieten van wat je allemaal mag meemaken is één van mijn persoonlijke leuzen. Neem nu de voorbije projectweek. Ik heb de kans gekregen om enkele leerkrachten in opleiding te begeleiden en zag hoe ze op verschillende vlakken gegroeid zijn. Daarnaast mag ik werken met mensen die op hetzelfde denkniveau zitten als mij en ik word er nog eens voor betaald ook.
Op persoonlijk niveau gaat alles ook goed. Aeneas en ikzelf genieten van elk moment dat we samen doorbrengen. We zagen elkaar vroeger enkel tijdens de weekends, maar nu zien we elkaar tijdens de week al eens vaker. Dit kunnen korte momenten zijn. Bijvoorbeeld wanneer we dezelfde trein naar het thuisfront nemen, maar iets is altijd beter dan niets!

En hoe gaat het met jou, beste bezoeker? Hopelijk ben je even gelukkig als wij op dit moment!