11 november 2008

Ongelukkig

Ik heb het er altijd moeilijk mee om mensen uit mijn omgeving ongelukkig te zien. Ik vind het globaal bekeken al geen leuke gedachte dat er ongelukkig mensen rondlopen. Het is dan ook jammer wanneer je moet vaststellen dat heel wat mensen echt ongelukkig zijn of zich niet goed in hun vel voelen. Dit is niet iets dat zich specifiek voordoet bij holebi's, maar ik ken alvast twee jongens die me vaak laten weten dat ze zich niet goed in hun vel voelen. Ze zitten allebei nog deels in de kast (naar familie toe) en dat doet er alvast niet veel goed aan. Al is dat zeker niet (alleen) de reden voor hun negatieve gevoel...

Beide personen zitten al boven de leeftijd van 24 jaar (als ik me niet vergis) en ze hebben allebei geen lief. Daar situeert zich dan ook meteen het grootste probleem (naast nog enkele ander factoren). Ze zijn vooral ongelukkig omdat ze niemand hebben. Niemand om hun geluk mee te delen en dus ook niemand om hun verdriet mee te delen. Ze werken allebei hard, maar vanaf dat ze de tijd krijgen om na te denken over zichzelf en over de toekomst die voor hen ligt, dan loopt het mis...

Hen raad geven is moeilijk. Zelf ben ik gelukkig en het is niet altijd eenvoudig om me in te leven in hun situatie. Ik denk gewoon dat hun negatieve ingesteldheid al een deel van hun probleem is. Ok, ze hebben allebei al wat tegenslagen gekend toen ze mensen wilden leren kennen. Maar niet elk contact dat je via het internet creëert kan uitgroeien tot een duurzame "relatie". Dat is gewoon een feit. Op internet kan iedereen tof lijken, maar lang niet iedereen is ook in het echt zo tof. Ik begrijp ook dat ze zich vaak tot het internet richten, want anders moet je als holebi al meteen op zoek naar locaties waar holebi's samenkomen. Iets wat ook niet altijd voor de hand ligt...

Wat ik uiteindelijk wil zeggen is dat je nooit mag opgeven. Ik begrijp dat het leven heel wat frustraties mee kan brengen en dat het niet altijd even gemakkelijk is om daarmee om te gaan. En toch moet je altijd geloven in wat er misschien nog op je weg ligt. Wensen dat je hier niet meer bent is geen oplossing, want wie zegt dat de dood (het onbekende) beter is? Pff, het is geen eenvoudig thema en ik zal het altijd jammer blijven vinden dat er mensen rondlopen die ongelukkig zijn...

PS: die twee vrienden koppelen is geen optie. Ik denk niet dat het een geslaagde match zou opleveren. Ze kennen elkaar trouwens al en ik denk dat zij daar hetzelfde over denken...

Commentaren

ongedwongen jezelf proberen te zijn zeker...
En dat internet is leuk... maar toch zeker niet om mensen te leren kennen. Is het zoeken naar 'virtuele contacten' ook niet deels een stukje onmacht om in 'het echte leven' mensen te leren kennen?
Mss een hele karwei in onze tijd! En toch is ook hier 'oefenen de boodschap'. Of niet?

Gepost door: cis | 11 november 2008

ik ken dat gevoel soms Ben zelf 25j vrijgezel en homo....Sja en verschillende keren op een punt gestaan van een beginnende relatie maar pijnlijk afgelopen. Ik zie graag de mensen gelukkig, maar ergens voel ik dan wel aan wat ik mis....hehehe Achja heb me der al lang bij neergelegd het komt wanneer het zal komen en komt het niet,so be it.....Ik amuseer dan zo ook wel :-)
Maar af en toe wringt dat wel eens....wat volgens mij zeer logisch is. :-)

Gepost door: Andy | 14 november 2008

Ongelukkig zijn is er helaas altijd al geweest en het is zeker geen typisch holebifenomeen. Sommige mensen zijn ook ongelukkig omdat ze zich slecht in hun vel voelen; ze vinden zich te dik, te lelijk of weet ik wat nog allemaal.

Ergens draait dat ongelukkig zijn steeds om het al dan niet hebben van een lief, maar daarmee is alles niet opgelost, denk ik. Die mensen moeten er eerst voor zorgen dat ze in het reine zijn met zichzelf en die negatieve ingesteldheid laten varen.

Het heeft volgens mij ook echt met je eigen karakter en kijk op de wereld te maken. Ik ben nooit ongelukkig geweest, zelfs niet toen ik vrijgezel was terwijl alle mensen om me heen wel iemand hadden. Iedereen heeft wel eens tegenslagen, maar als je er blijft aan vastklampen, wordt het zeker niet beter. De zogenaamde zwartkijkers hebben het gevoel dat de hele wereld tegen hen is, maar dat komt vooral omdat ze nooit de positieve dingen om zich heen kunnen zien. Misschien ligt het aan mij, maar ik word ook al gelukkig als ik vrienden heel gelukkig zie. Mogen we trouwens al niet blij zijn als het mooi weer is, we gezond zijn en we kunnen doen wat we graag doen?

Persoonlijk ben ik een voorstander van virtuele contacten. Vooral voor holebi's is het moeilijk om iemand in het echt tegen te komen. Zeker als je net als ik een hekel hebt aan het soort van holebisamenkomsten. Bovendien heb ik via de virtuele weg al heel wat interessante mensen leren kennen, al dan niet holebi.

Gepost door: Jerre | 16 november 2008

Post een commentaar