Mijn verhaal werd niet geselecteerd. Jammer, maar niet iedereen kan geselecteerd worden uiteraard. Hopelijk kunnen jullie toch genieten van dit kortverhaal...

Stilzwijgen

Mijn lichaam is koud en rillerig. De warmte in de kamer kan mij niet helpen. Schuilend onder de lakens zoek ik naar redding. Gelukkig is hij er nog. Zijn armen stevig rondom mij met een zachtheid die je niet verwacht van hem. Hij voelt mijn angst en blijft stilzwijgend tegen me aan liggen. Alles komt goed, vertellen zijn ogen. Ik schud mijn hoofd. Het kan niet goed komen. Ik betrap mezelf erop dat ik uitvluchten probeer te bedenken. De schuld moet bij iemand anders liggen, misschien wel bij hem. Al wil ik dat niet geloven. Ongeduldig zoek ik een andere dader, maar er zijn geen vrijwilligers... Een onaangekondigde traan vindt zijn weg naar mijn wang. Ruwe vingers vegen met zachtheid mijn verdriet weg.

'Sorry...' De drang om mij te verontschuldigen wordt te groot. 'Sorry, ik had dit niet mogen doen. Ik heb er niet genoeg over nagedacht...'

'Jij verontschuldigt jezelf te veel en laat die gedachten nu ook even rusten.' Senne is kordaat in zijn liefde, zoals een goede huisvader die het beste voor heeft met zijn kinderen.

Kon ik die trein van gevoelens nu maar loslaten. Mijn ogen sluiten en slapen. Weg van deze plaats. Vluchten in een wereld vol dromen en nooit meer ontwaken. Toch weet ik niet zeker of mijn dromen bevrijdend zouden zijn. Zou de realiteit daar binnensluipen? Zoals een ongewenste dief op een donkere nacht... Zonder mogelijkheid tot verwering voel ik hoe de moedeloosheid me besluipt. De wereld die ik vanzelfsprekend vond, is niet meer. Was ik niet langer de persoon die ik dacht te zijn? Waarom gaf ik me over aan het onbekende? Waarom is dit allemaal zo moeilijk? Zoveel vragen, maar weinig bevredigende antwoorden.

Een trillend geluid verstoort mijn gedachten. Het duurt even voor ik door heb dat mijn gsm me roept. Dit is geen uur om een bericht te krijgen... Dat besef maakt me klaarwakker. Mijn hand beweegt zich pijlsnel in de richting van de lichtbundel die de gsm omgeeft.

'Wie is het?' fluistert Senne.

Ik negeer zijn vraag. Eerst wil ik het bericht zelf lezen. Niet uit egoïsme, maar omdat ik hem niet ongerust wil maken. Al is er geen reden om niet ongerust te zijn, nu ik de naam van de zender voor ogen krijg. De woorden in het bericht printen zich op mijn netvlies: "Waar ben je? Ik kan niet slapen! Ik lig al de hele nacht te woelen. Alsof er iets mis is, maar ik kan het niet plaatsen. Ik had gehoopt dat je nog iets van je zou laten horen voor je ging slapen."

Een koude huivering beweegt zich langs mijn ruggengraat. Ik lees het bericht opnieuw, hopend dat de woorden van betekenis zullen veranderen. Niets is minder waar. Integendeel, ze staan al onomkeerbaar in mijn geheugen gegrift. Ik blijf staren naar het bericht tot Senne de gsm uit mijn handen neemt. Hij is niet bang voor wat er op hem afkomt. De inhoud van het bericht is niet aan hem gericht. Niet rechtstreeks althans. Ik vrees zijn reactie. Zijn ogen zoeken contact, maar ik durf hem niet aan te kijken.

'Waarom heb je nog niets verteld?' vraagt hij me op een rustige toon.

'Ik kon het niet... Ik kon het niet toegeven aan mezelf. Ik had zekerheid nodig.'

'En ben ik jouw zekerheid?'

Woorden blijven hangen in mijn keel. Hij is inderdaad degene die zorgde voor zekerheid. Hij bracht duidelijkheid. Hij hielp me vooruit en daar ben ik hem dankbaar voor.

'Je bent veel meer dan dat...' fluister ik hem toe. Ik ben bang om het hardop uit te spreken. Vertellen wat ik echt voor hem voel valt me zwaar. Ik hou van jou, wil ik zeggen, maar het lukt me niet. Die zin betekent dan ook zoveel meer dan enkel en alleen graag zien. Die krachtige boodschap belichaamt mijn identiteit en daarin schuilt mijn angst, mijn verdriet.

'Het wordt eenvoudiger, weet je.' Het klinkt als een belofte. Zijn stem zit vol hoop. Waarom kan ik hem dan zo moeilijk geloven? Overal rondom mij zie ik torenhoge obstakels en geen weg terug. Hoe kan ik anderen vertellen wat ik voel, wanneer zij geen voeling hebben met mijn situatie? Ik wou dat ik mijn hart kon negeren. Alles voorbij laten gaan en mijn leven opnieuw oppikken. Maar dat is geen optie. Door Senne heb ik mezelf leren kennen. Hij is het die mijn ooglappen heeft weggenomen, met veel geduld en grenzeloze liefde. Zo vaak heb ik hem uitgekafferd voor wat hij me aan deed, terwijl ik vooral boos ben op mezelf. Ik voel me laf. Niet eens in staat om op een normale manier te praten over mijn gevoelens...

'Ik weet niet hoe ik het haar moet vertellen Senne. Ze zal het me nooit vergeven.'

Hij antwoordt met een intense knuffel. Senne kan mij niet vertellen hoe ik mijn problemen moet aanpakken. Hij is enkel mijn beschermengel, iemand waar ik op kan terugvallen. Senne staat veel verder dan mij. Innerlijke rust is wat hem typeert. De orkaan die nu in mij huist, heeft hem al lang verlaten. Hij kan de woorden spreken die ik het meeste vrees. Ik benijd hem daarvoor, ook al weet ik dat ook zijn zoektocht ooit moeilijk is geweest.

'Misschien moet je het eerst aan jezelf toegeven. De woorden leren uitspreken waar je zelf zo bang voor bent. Je zult zien dat het bevrijdend werkt.' zegt hij op een zachte, geruststellende toon.

Ik weet dat hij gelijk heeft. Het heeft geen zin om me nog langer te verbergen. Het is tijd om te beginnen aan mijn leven samen met hem. En wanneer zijn ogen de mijne raken zeg ik het voor de eerste keer.

'Mijn naam is Kobe. Ik ben een jongen die van jongens houdt.'

---

Opmerking: bovenstaand verhaal mag niet gereproduceerd worden zonder toestemming van de auteur...